MASAKRA! GRZEBANIE ŻYWCEM I ODCINANIE PIERSI. CHORWACKIE ZBRODNIE „W IMIĘ BOGA”

81612

Szczurzy szlak

Pomimo licznych zbrodni ustaszy na narodzie serbskim, dochodziło do chwilowych rozejmów, a nawet braterstwa broni pomiędzy Chorwatami i serbskimi partyzantami. We wrześniu 1941 r. siły Pavelicia przeprowadziły wspólnie z czetnikami atak na Republikę Užicką kontrolowaną przez oddziały Josipa Broz Tity. W ofensywie wzięli udział także żołnierze z marionetkowej Serbii Nedicia oraz związanej z ustaszami organizacji Hrvastki Domobran (Chorwackiej Obrony Domowej).

I chociaż niektóre z tych kontaktów odbywały się za plecami Niemców i Włochów, ustasze do końca wojny pozostali ich najwierniejszymi sojusznikami. Nieuchronność klęski Państw Osi uświadomiła jednak wielu z nich, że trzeba uciekać, zanim dosięgnie ich zasłużona sprawiedliwość. Z pomocą przyszła im dwójka kapłanów – chorwacki franciszkanin Krunoslav Draganović i watykański biskup Alois Hudal. To właśnie oni odpowiadali za wielką ucieczkę nazistów do Ameryki Południowej, organizując tzw. szczurzy szlak.


Czetnicy i ustasze siedzący przy jednym stole. Fot. wikimedia-commons domena publiczna

Pavelić otrzymał fałszywy paszport na nazwisko Pablo Aranjos, który pozwolił mu wyjechać do mekki największych zbrodniarzy wojennych – Argentyny. Tam pozbawiony marzeń o Wielkiej Chorwacji kontynuował karierę polityczną u boku prezydenta Juana Perona, pełniąc funkcję jego doradcy ds. bezpieczeństwa. Zmarł w 1959 r. w Hiszpanii, reaktywując przedtem ustaszowskie ugrupowanie. W 1991 r. organizacja ta została zarejestrowana jako legalna partia polityczna, której działalność trwa do dziś.

1
2
3
4
PODZIEL SIĘ